It’s ok to be a glowstick

Burn-out het valt niet meer weg te denken tegenwoordig. Mensen krijgen herkenning en ondersteuning vanuit verschillende hoeken. Hoewel we voor mijn burn-out moeten terug gaan naar 2013 lijkt het soms nog alsof het vorige week was.

Time for a confession

Hoe het allemaal begon? Goh weet je dat is een hele moeilijke vraag. Ik had vooral het gevoel van veel onbegrip terwijl ik mezelf -naar mijn mening- heel hard gooide op mijn job. Ik bleef gaan en ik ging steeds (opnieuw) tot het uiterste voor mijn job. Ik ben helaas éénmaal een werkbeestje. Wat ik toen nog niet wist is dat er wel degelijk grenzen zijn en ik die dan ook dien te bewaken. Maar op dat moment heb je daar echt geen horen naar. Ik was jong en wou me bewijzen in die mannenwereld met een geweldige gouden kooi. Naast veel onbegrip was er bij mijn ook een groot onmachtsgevoel. Ik heb een doodse hekel aan loze beloftes. En door de reeds opgebouwde frustraties in combinatie met loze beloftes en overload aan werk en de combinatie met de privésfeer is er van alles geknakt tot mijn lichaam stop zei.

Ik herinner mij die dag nog als gisteren.

Ik had al 10x tegen gestribbeld om naar de dokter te gaan. Want ja ik kan mijn collega’s toch niet in steek laten? Ik kan dit toch niet maken om NU thuis te blijven? Je moet weten die laatste maand dat ik nog aan het werk was moest ik mezelf elke keer sleuren naar het werk, enkele keren per dag kreeg ik zweetaanvallen en zat ik te ‘creperen’ op het toilet van de stress.

En toch bleef ik doorgaan...

Tot op het moment dat ik met de auto aan het rijden was op de A12, ik nam de afrit van Boom want ik werd overvallen door ongelofelijk veel rare gevoelens. Ik had het gevoel dat ik niet meer kon rijden met de auto, ik kon niet meer nadenken en niet meer inspelen op de chauffeurs rond mij op de baan. Een gevaar op de baan dus. Bij de eerste afslag ben ik eraf gegaan en heb ik de sleutels aan mijn man gegeven. Met het gevolg dat ik diezelfde week niet meer heb gereden en dat ik diezelfde dag nog bij de dokter zat.

‘Ja Silke zeg het eens’ zei de dokter. ‘Euhm’ zei ik en daarmee was het ook gezegd. Ik haalde mijn schouders op en zei dat het niet meer ging en ik niet meer kon. Onophoudelijk ben ik beginnen te wenen en sloeg ik er een hoop wartaal uit. Zo begripvol dat de dokter was zag ze overduidelijk dat ik er een tijdje van tussen moest maar je moet thuis wel verder hé (!). Rusten met een baby en een kleuter. Ik dacht het niet! Ondanks ik wel gesteund werd door mijn partner lukte het toch even niet.

Rusten was de boodschap.
In het begin, toen de dokter me thuis schreef zat ik nog steeds in de ontkenning en ging ik -in mijn gedachten- na 14 dagen terug werken. Helaas was de werkelijkheid iets minder waar. Ik heb toch enkele weken nodig gehad om tot rust te komen. Om te beseffen dat er grenzen zijn. Maar deze hardleerse madam had toch wel een intenser proces nodig bleek achteraf.

Maar weet je waar ik het moeilijkste mee had?

Het onbegrip van de buitenwereld en vooral van de collega’s. Toen in 2013 was burn-out nog vrij ongekend en vooral aanstelgedrag. Helaas denken er nog vele daar zo over de dag van vandaag… tot ze zelf overvallen worden door een burn-out. Soit dat terzijde, het onbegrip van mijn collega’s vond ik een pak erger. Ik kon zelf maar pas na 2 maand zeggen dat ik een burn-out had, laat staan mijn collega’s gaan uitleggen waarom ik thuis zat als ik het zelf niet wist. Buiten HR en een toenmalige vervangende teamleader heb ik nooit iemand gehoord van de directe collega’s.  Jammer vond ik dat, ik werkte er toch al een tijdje. Nu kan ik dat al meer plaatsen want mijn collega’s wouden me waarschijnlijk gewoon rust gunnen. Maar toen was dat hard, heel hard.

Maar had ik toen die ‘ervaring’ niet gehad was ik vandaag niet de persoon die ik nu was. Een vrijgevochten zelfstandige ondernemer die graag ten dienste van anderen staat maar haar eigen grenzen meer bewaakt dan ooit. Ik zet me nog steeds ten volle in en geef me meer dan 100% voor gelijk welke klant maar ik vul mijn eigen agenda in en ik bepaal dan ook zelf wanneer ik een pauze nodig heb en niet mijn werkgever. Een duidelijke win-win maar dit is niet zomaar gegaan, er zijn nog jaren over gevlogen tegen dat alles duidelijk was.

Ik noem mijn burn-out niks voor niks een ervaring die ik heb opgedaan. Mijn zelfontwikkeling is van -5 naar +8 gegaan denk ik op die 4 jaar tijd. Ongelofelijk dankbaar ben ik hier voor. En ga er nog steeds elke dag voor.

In mijn zoektocht door de jaren heen was er wel één ding duidelijk, ik ging niet meer voor een baas werken. Ik ging mijn eigen baas worden. Door middel van loopbaanbegeleiding ben ik op zoek gegaan naar mijn talenten. Zelfs toen in den beginnen was er nog veel ontkenning en opstand naar de loopbaanbegeleiding toe. Zij zei tegen mij ‘Silke, jij past niet in een vakje. Als we jouw raster moeten analyseren moet jij iets doen in de sociale sector waar jij een leidinggevende functie hebt waar je andere rondom jouw laat groeien’. ‘Oh geweldig’ zei ik tegen de loopbaanbegeleider. ‘En euhm welke job moet ik dan doen nu?’.

Geloof mij, ik zat al snel in team #maakmijwatwijs #ikkomnogalvermetuwraster . Maar wat ik toen niet wist en nu wel nog dagelijks ervaar. Voor alles is er een reden. Maar echt waar voor ALLES. Er is een reden dat ik die burn-out heb gehad. Er is een reden dat ik die loopbaanbegeleiding heb gedaan waar ik de eerste jaren niks mee ben geweest omdat ik toen niet naar mijn IK luisterde.

Tot op een bepaald moment (in 2016) het plots allemaal heel duidelijk voor me werd.  Alle puzzelstukjes begonnen in elkaar te vallen. Ik ging zelfstandige worden. En of ik dat ging doen. Alles lukt met vallen en opstaan, niet? En tot op de dag van vandaag heb ik hier nog altijd geen spijt van. Is het éénvoudig? Neen, dat beweer ik niet. Maar nu doe ik wat ik wil en kan ik me inzetten voor de zaken waarvoor ik me wil inzetten. Ik kan me beroepen op een hoop variatie en van ééntonigheid is er geen sprake meer. Ik zorg zelf wel voor die uitdaging nu!

Moraal van het verhaal de periode van mijn burn-out was heavy, was heel lastig op vele vlakken en nog steeds moet ik tot op de dag van vandaag mijn grenzen bewaken. Mijn zelfzorg staat nu (bijna) altijd op nummer 1. Eigenlijk zou die (bijna) er zelf niet mogen staan, maar hey (!) ken jezelf. Ik weet dat ik telkens die extra mile ga, ik doe mijn job éénmaal graag met veel passie. 1 ding is zeker, me zo laten gaan zoals in 2013 doe ik NOOIT MEER. So it’s ok to be a glowstick, sometimes we need to break before we are able to shine ❤️

to be continued...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *